Grenzeloze klanken in en uit Rotterdam

Jesus Evil Highway

Michiel Dijman: ''Vroeger speelde ik punkrock met mijn broertje. Op een gegeven moment kwam hij thuis met een lap-steelgitaar uit Amerika, een instrument waarmee je huilende, glijdende tonen maakt. Daar zijn we mee gaan spelen tot we het door hadden. En op die gitaarkist stond met spikes JEH geschreven. Zo kwam ik op Jesus Evil Highway. 

Elke week repeteren we bij mij thuis aan de eettafel. Ik zing en speel gitaar, en ik bedenk meestal de liedjes. Wij noemen onze muziek geen bluegrass, maar stonergrass. Bluegrass is meer hillbilly; wij laten ons ook beïnvloeden door psychedelische rock uit de jaren 60, en folk- en countrymuziek uit de jaren 40.  

In 2018 zijn we naar Tennessee en Kentucky in Amerika geweest om een plaat op te nemen. Daar kwamen we erachter dat een heleboel grote muzikanten uit de jaren 50 nog leefden. Raymond Fairchild bijvoorbeeld, de snelste banjospeler ter wereld. Die is nu boer in de Smokey Mountains. Daar mochten we langs en we hebben met hem op het podium gestaan. Geweldig!  

Vorig jaar overleed een van onze bandleden. Dat was heftig, hij was ook mijn beste vriend. We hadden tijd nodig om hiervan te herstellen, maar we zijn er klaar voor om weer met elkaar te spelen. Binnenkort komt onze derde langspeler uit. En op het Bluegrass Festival hebben we ons eigen theater: Cosmo en Bobje’s Zwijnenstal,  waar we muziek met theater combineren. Verwacht daar vooral veel grappige en weirde shit, haha.’’ 

 Son de Aqui

Leonardo Prieto Dorantes: ''We zijn met zes muzikanten, die overal vandaan komen: Mexico, Duitsland, Nieuw-Zeeland en Nederland. De muziek die wij maken is geïnspireerd op Mexicaanse muziek, waar ik vandaan kom, maar ook op die uit andere Latijns-Amerikaanse landen, zoals Columbia en Cuba. Ik speel op verschillende gitaren uit die regio: jarana en tres cubano. Ik ik ben de zanger en componist van de Son de Aqui. Daarnaast hebben we percussie, drums, bas, trompet en trombone, en we voegen ook nog wat elektronische effecten toe. Met deze instrumenten weten we echt de sound van daar te vangen.  

We zingen over meer dan alleen de liefde; over cultuur en het gewone leven, zoals ze dat ook doen in Latijns-Amerikaanse liedjes. Nu zijn we bezig met ons vierde album. Hiervoor hebben we voor het eerst een nummer in het Nederlands opgenomen, Stuur me een tikkie, dat in juni als single is uitgekomen. We hebben een sterke band met Nederland, dus we vinden het belangrijk om dat ook terug te laten komen in ons werk.  

Ik wil mensen aanmoedigen om vaker naar concerten te gaan en muziek live te beleven. Het is dé manier om met elkaar in verbinding te komen. In Mexico maakt muziek veel meer onderdeel uit van het dagelijks leven. Het creëert een reden voor mensen om samen te zijn. En ze zeggen altijd dat Nederlanders niet kunnen dansen, maar ik vind van wel.’’

Jèryh Luz

''Het is lastig om mijn muziek te labelen: je hoort er jazzinvloeden in terug, maar ook neo-soul en fusion. In 2023 heb ik een EP uitgebracht, en daarop zing ik zowel in het Engels als in het Portugees. Ik ben geboren en getogen in Rotterdam, maar mijn familie komt van Kaapverdië. Ik vind het belangrijk om die roots terug te laten komen in mijn muziek. Naarmate ik ouder word, word ik namelijk steeds trotser op die roots: dit is ook wie ik ben. Eigenlijk spreek ik de taal helemaal niet, die ben ik nog aan het leren. Maar volgens mijn vader hoor je daar niks van, haha. Hij zingt ook en kan gitaarspelen, net als mijn opa. En mijn oom speelt viool. Ik kom uit een hele muzikale familie. Elke familiebijeenkomst stond in het teken van muziek. 

Een aantal jaar geleden ben ik voor het eerst op reis naar Kaapverdië gegaan. Muziek is daar niet te missen. Ik mocht toen optreden op een festival, dat was een droom die uitkwam. Stond ik gewoon tussen mijn idolen op het podium!  

Momenteel ben ik veel aan het schrijven voor het Femme in Focus-programma van North Sea Round Town, en ook al ben ik nog zoekende naar mijn eigen stijl, ik maak vooral wat ik voel. Ooit hoop ik met mijn muziek op het North Sea Jazz Festival te staan, dat is het doel.’’

Kasba

Dieter van der Westen: ’’We zijn echt een festivalband. Onze muziek kun je het best omschrijven als een tajine van stijlen: rock, reggae, rai, reggada, gnawa.’’ Mehdi Benhammou vult aan: ‘’Ik groeide op met de muziek van Kasba. Wat mij altijd aansprak is hoe de band op een natuurlijk manier Westerse en Noord-Afrikaanse genres combineert. Het is hele energieke muziek waar je moeilijk stil bij kunt blijven staan. Surrealistisch eigenlijk dat ik nu zelf onderdeel ben van deze band, dat had ik in mijn jeugd nooit gedacht. Toen ik een jaar of zes was, stond Kasba ook op Dunya. Ik heb er nog een foto van met Sami, de zanger.’’ Dieter: ‘Toen we hem bij de band vroegen, kende hij alle liedjes al, soms nog beter dan dat wij ze kenden, haha.'' 

''Omdat onze samenstelling zo divers is, zingen we in verschillende talen, zoals Arabisch, Frans, Engels en Nederlands. Vooral in Marokko zijn we populair. We werden ooit gevraagd om de eerste editie van Festival Mawazine te openen, een van de grootste festivals ter wereld. Daarna volgden andere Marokkaanse festivals, kwamen we op televisie, met als hoogtepunt dat we in 2004 wekenlang op nummer één stonden met een zomerhit. Die grote dingen zijn heel leuk, maar de kleinere optredens zijn eigenlijk net zo leuk. Je hebt dan veel directer contact met het publiek.’’

Mehdi: ‘’Ik kom uit Rotterdam, dus ik vind het heerlijk om straks ‘thuis’ te spelen op Dunya. De sfeer is goed, en je merkt dat de mensen hier echt betrokken zijn.’’

Claudia Karapanou

’’Mijn moeder is Italiaans en mijn vader is Grieks, en ik ben opgegroeid in Griekenland. Ik dans al sinds mijn vierde jaar, maar flamenco is pas later in mijn leven gekomen. Ik was professioneel danseres, maar het voelde altijd alsof er iets niet klopte. Tot ik een flamencoles nam, dat was liefde op het eerste gezicht. Nog nooit had ik me zo comfortabel in mijn lijf gevoeld. Ergens zat het misschien al in mij. Als ik als kind met mijn vader in de auto zat, speelde hij muziek van Paco de Lucía, een grootse flamencogitarist. Deze nieuwe dansvorm vereiste een techniek die ik nog niet beheerste, en na jaren oefenen besloot ik naar Zuid-Spanje te gaan voor zes maanden, de bakermat van flamenco. Dat werd zes jaar, haha. Ik was van plan er te blijven, maar door de liefde liep het anders en zo belandde ik in Rotterdam.  

Je verwacht het misschien niet, maar flamenco wordt enorm gewaardeerd in Rotterdam. De scene is heel groot hier, mede door het Global-Musics-departement van Codarts. Elk optreden dat we geven wordt zo goed ontvangen, en dat raakt mij als artiest. De flamenco is een emotionele, intense dans, met veel improvisatie. Je moet tijdens een uitvoering precies de juiste connectie maken met de gitarist en de zanger, in the zone zijn. Ik heb gitaar- en zanglessen gehad. Niet omdat ik die rol wil vervullen, maar om me beter in hen te kunnen verplaatsen. Als de verbinding er niet is, dan is een optreden voor mij niet geslaagd.''

Jessica Manputty

''Ik maak Molukse traditionele liedjes die ik van mijn familie geleerd heb. Al van kleins af aan speelden we samen in de woonkamer. Muziek is erg aanwezig in onze cultuur. Elk gezin heeft een gitaar of een tifa staan, en jezelf uitdrukken in zang en muziek is heel normaal op de Molukken. Op een gegeven moment was ik het even zat met deze muziek en ben ik andere dingen gaan doen. Maar op een dag kocht ik een ukelele, een instrument dat veel gebruikt op de Molukken. Ik ging daarmee oefenen, en toen voelde ik dat ik toch wat moest met die muziek, om mijn familiegeschiedenis door te vertellen. Ik wil dat het bewaard blijft en wordt doorgegeven aan de jongere generaties.  

Ik heb twee platen gemaakt met voornamelijk traditionele Molukse liedjes die veel mensen in de gemeenschap kennen. Het doorgeven van deze muziek is echt een orale overdracht; niets wordt opgeschreven, het gaat van generatie op generatie. Nu ben ik bezig met het maken van eigen, originele nummers voor mijn derde plaat. Daarin zitten nog steeds de traditionele Molukse elementen, en ik zing in het Moluks-Maleisisch, maar qua sound is het eigentijdser.  

Tijdens de 75 jaar Molukkers aan de Maas-herdenking bij het Wereldmuseum doen we iets heel leuks en verzorgen we een Maluku-singalong. Terwijl wij zingen wordt de songtekst plus de vertaling geprojecteerd, net als bij karaoke. Zo kan iedereen meezingen, ook de jongere generaties die minder met de taal opgegroeid zijn, en de mensen zonder een Molukse achtergrond. We zijn een trots volk, en zo kunnen we met elkaar onze cultuur vieren.’’