BANSHEE Courtney May Robertson

In BANSHEE onderzoekt de Schotse performer en choreograaf Courtney May Robertson een hardnekkig cultureel cliché: de romantisering en erotisering van het dode vrouwenlichaam. In schilderkunst, poëzie en film worden overleden vrouwenlichamen herhaaldelijk afgebeeld als sereen, verleidelijk en consumeerbaar, terwijl de geleefde realiteit van rouw en gendergerelateerd geweld buiten beeld blijft.

De kern van het werk vindt zijn oorsprong in een intieme confrontatie met sterfelijkheid. Als adolescent was Robertson getuige van de dood van haar moeder—een beeld dat zowel afschuw als fascinatie opriep en sindsdien doorwerkt in haar artistieke praktijk. Omdat zij deze persoonlijke ervaring niet kan rijmen met de gesaniteerde representaties van lichamen die zij in haar onderzoek tegenkwam, zet BANSHEE een alternatief narratief neer: rouw is rauw, grotesk en onmiskenbaar levend.

Waar Robertson eerder vooral solo werkte, staat ze nu voor het eerst samen op het podium met medeperformers en goede vrienden Inci Gül Civelekoğlu en Olympia Kotopoulos. Het trio vormt samen met op maat gemaakte kinetische sculpturen een onlosmakelijke choreografie. Deze mensgrote ‘ongemaksapparaten’—mutaties van historische instrumenten die ooit werden gebruikt om vrouwenlichamen te disciplineren—dragen, verheffen en prikkelen de performers. Binnen deze spookachtige architectuur, ontworpen door beeldend kunstenaar Jesus Canuto Iglesias, wordt kwetsbaarheid niet overwonnen, maar juist in stand gehouden.

Door Keltische volksdans te deconstrueren, verandert collectieve fysieke uitputting in een zuiverend, necromantisch ritueel: deels klaagzang, deels exorcisme. Samen bevragen de performers archaïsche stereotypen en verbeelden ze nieuwe mythologieën voor de toekomst.