STONE Garance Maillot

Soms slaat de leegte die een vertrek achterlaat een bres: emotie stroomt naar binnen, het denken volgt, en het lichaam met hen mee — een lichaam dat rouwt en zich herinnert, maar bovenal een lichaam dat handelt. Tijdens de begrafenis van haar grootvader kiest Garance Maillot ervoor te dansen in plaats van te spreken. Die beweging zet een onderzoek in gang, waarin erfenis, heden en toekomst met elkaar verweven raken.

Gevoed door de geschriften van Monique Wittig en Audre Lorde gaat de jonge danser en performer op zoek naar lesbische en queer figuren binnen de choreografische kunst. Ze verdiept zich in het werk van Loïe Fuller, Valeska Gert, Lucinda Childs en Jill Johnston, “dubbellichamen” die de weg hebben gebaand. Ze activeert de archieven opnieuw en verweeft ze met haar eigen ervaring, terwijl ze “een lesbische genealogie binnen de dansgeschiedenis” creëert. Met storytelling, beweging, zang en directe aanspreking van het publiek, en door stigma’s te ontmantelen, probeert ze “ervoor te zorgen dat dit woord nooit vast komt te liggen, zodat het alle contouren van het levende kan omvatten.”