Time and Water

“Eerst was er niets, toen ontmoetten vuur en ijs elkaar. In de chaos rees een koe op, gemaakt van ijs en sneeuw, en uit haar lichaam kwamen gletsjers tevoorschijn die bergen en valleien uithakten. Uit haar uiers stroomden rivieren die de wereld voedden. Haar ijs schiep een thuis… en ijs werd een thuis voor ons allemaal.” Deze IJslandse scheppingsmythe las Andri Snær Magnason aan zijn kinderen voor toen ze klein waren. Met zijn familiearchief als vertrekpunt maakt hij van die mythe een fantastisch verhaal dat diepe geologische tijd verbindt met ons eigen leven. Zo wordt de film een tijdcapsule voor de toekomst, waarin de IJslandse gletsjers en de herinneringen eraan levend worden gehouden. Zijn grootouders Hulda and Árni waren gletsjerwetenschappers die hun huwelijksreis doorbrachten op expeditie op IJslands grootste gletsjer. Tussen indigoblauwe ijsgrotten, beelden die bijna aan sciencefiction doen denken, leren we dat blauw de kleur is van oud ijs: “Hoe dieper het blauw, hoe dieper de tijd.” Hulda vertelt over de geur van een gletsjer in de lente, moeilijk te beschrijven en opwindend tegelijk. Intussen smelt het ijs, en Andri neemt afscheid van Okjökull, de eerste IJslandse gletsjer die door klimaatverandering verdween. Zijn rake woorden en de overweldigende beelden van Dosa en haar team vormen samen een liefdevol familieportret en een indrukwekkende brief aan de toekomst. Een film over wat we koesteren en wat we dreigen te verliezen, gemaakt om op groot doek te zien.