Loss, Hope and Wonder

Marjan Laaper benadert video als een sculpturaal medium: verstild, monumentaal en ruimtelijk aanwezig. Haar video’s worden gefilmd vanuit één vast standpunt — dat van de toeschouwer — waardoor ze direct aansluiten bij diens ervaring van tijd en ruimte. In de tentoonstelling worden de werken vaak groter dan levensgroot gepresenteerd, geprojecteerd op architectonische elementen of specifiek afgestemd op de ruimte.

De verduisterde tentoonstellingsruimte is getransformeerd tot een omgeving waarin de tijd lijkt stil te staan en zich oneindig uit te rekken. Dit wordt versterkt door de videoprojecties, die gebruikmaken van vertraging, herhaling en gestolde tijd.

In de video’s spelen dieren de hoofdrol. Ze verschijnen als bewegende beelden die doen denken aan foto’s of sculpturen. Tegelijkertijd zijn het juist deze dierlijke verschijningen die lijken te leven: autonome wezens met gevoel, bewustzijn en een eigen symbolische kracht. De installaties nodigen de toeschouwer uit tot verstilling, reflectie en verwondering.

Tijdens IFFR is de expositie op 2,3 en 4 februari extra open.